Loslaten

Loslaten vind ik één van de moeilijkste dingen om te doen.
Loslaten als in; laten zijn wat is, accepteren wat er niet meer is en doorgaan zonder spijt.
Loslaten, zodat ik zonder een naar gevoel in mijn buik en dichtgeknepen keel terug kan kijken op bepaalde relaties en situaties uit het verleden.

 

De innerlijke criticus

Loslaten is voor mij doorgaan zonder te worden ingehaald door de malende stroom van m’n innerlijke criticus.
De innerlijke criticus die tegen me zegt dat ik meer of beter mijn best had moeten doen.
Die me het gevoel geeft dat wat ik ook doe, het toch niet genoeg is.
Dat irritante stemmetje waardoor ik soms de dingen die ik graag doe uitstel. Hij zegt dat niemand op mijn verhaal, product of visie zit te wachten (zoals deze blog 😉 ).
Het is de innerlijke criticus die mijn eigenwaarde zo nu en dan negatief beïnvloedt, me aan het wankelen brengt en mijn lef afpakt. Hij maakt dat ik me terug wil trekken en niet meer op wil staan. Wat een eikel eigenlijk!
Het is de kwelduivel die van tijd tot tijd het gekwetste kleine meisje in mij aanraakt waardoor ik niet de beste versie van mezelf kan zijn. Gelukkig heb ik de innerlijke criticus leren herkennen en ik gun jou hetzelfde. Je laat je leven toch niet bepalen of negatief beïnvloeden door die zak?

 

Energie zuigende wezens

Het type innerlijke criticus kan helaas ook in je omgeving voor komen en wel in vele vormen. Ik benoem hier een paar critici maar de lijst is eindeloos. Je herkent er vast wel eentje……
Het is diegene die negatief over anderen praat maar zich ondertussen voordoet als vriend.
Zo iemand waar je niet van op aan kunt doordat hij een dubbele agenda lijkt te hebben terwijl jijzelf zo openhartig bent.
De manager die jou niet ziet in je talent maar zich vooral focust op je ontwikkelpunten.
Het is die ene kennis die door zijn eigen onzekerheden twijfelt aan jouw kunnen en daarom je plannen en ideeën afkraakt.
Een collega die jou afremt in je professionele ontwikkeling om zelf niet door de mand te vallen.
De zure buurman die veroordeeld in plaats van om verduidelijking vraagt.
Het is het type mens dat denkt patent te hebben op het zeker weten en daardoor geen ruimte voor jouw visie overlaat.
Het stel dat hun levensstijl uitroept tot de beste en afkeurend naar de jouwe kijkt.
Je ouders die ondanks dat jij je stinkende best doet op school niet tevreden zijn met een 7,5.
De compagnon die graag met jou in zee gaat omdat jij iets kunt geven dat hij niet heeft maar er vervolgens onzorgvuldig mee omgaat.
Het zijn de energie zuigende wezens in je omgeving die je nooit tevreden zult kunnen stellen, ooit.

 

Herken je het type?

Herken je iemand in je omgeving van het type criticus? Wees dan alert of het structureel of incidenteel gedrag is. Het kan zomaar zijn dat een vriend of collega even niet lekker in zijn vel zit en daardoor even lullig reageerde. Heb het er samen over, maak het bespreekbaar en de kwelduivel verdwijnt als sneeuw voor de zon. Als het structureel is denk dan om jezelf en beslis hoe je hier mee om wilt gaan.
Vaak komt de gevoeligheid voor de woorden van de criticus in je omgeving voort uit je innerlijke criticus. Het externe bevestigt als het ware wat jij van binnen denkt waardoor het waar lijkt. Zo van; zie je nou wel, ik ben inderdaad niet goed genoeg. Je bent hierdoor behoorlijk streng voor jezelf en je maakt het jezelf daarom onnodig moeilijk. Want wanneer is het voor jou goed genoeg?

 

Wat kun je doen?

Jij bepaalt in grote mate wat de grens van aanvaardbaar gedrag is. Het is aan jou om aan te geven hoeveel energie je bereid bent in een relatie te steken. Besef dat loslaten niet hetzelfde is als opgeven. Het is niet jouw taak om hen tot inkeer te brengen. Iedereen heeft zijn eigen weg te gaan om tot inzichten te komen.
Omring jezelf met mensen die in jou geloven, ook wanneer jij even niet in jezelf gelooft. Die jou helpen om weer op te krabbelen door de juiste vragen te stellen. Mensen die van je blijven houden en het goede in jou zien, ook op de momenten dat je onmogelijk bent. Die blij voor jou zijn met jouw successen ook al zitten ze zelf in de shit.

Laat de anderen los.
Wens ze wijsheid, inzicht en liefde toe, wees dankbaar voor de tijd dat het wel fijn was, vergeef hen, vergeef jezelf en leer ervan.

 

En wat te doen aan die innerlijke criticus?

Geef je innerlijke criticus een naam zodat ie met wat meer afstand tegen je schettert in plaats van heel dichtbij. Dat klinkt misschien wat schizofreen en toch vraag ik je het te proberen. Door de innerlijke criticus een naam te geven, ontwikkel je het vermogen de beweringen die eerst waar leken, te bevragen waardoor je je niet of in elk geval minder laat leiden door die bekritiserende zeikerd in wiens ogen het nooit goed genoeg is. Merk hem op, als zijnde een personage dat zich zo nu en dan aandient. Je hoeft niet te reageren, je mag hem ook aan je voorbij laten gaan. Hello, goodbye, dankjewel, dahaaag, later, mazzel, doeidoei!

Als je aan de slag wilt met je innerlijke criticus dan kun je daar vast wel wat extra hulp bij gebruiken. Je kunt natuurlijk bij mij terecht voor coaching. En als je liever online aan de slag gaat dan heb ik een leuk gratis programma voor je ontdekt.

Vanaf 7 december kun je 10 dagen lang GRATIS deelnemen aan de online Compassie Challenge van Stephanie van Workum. Stephanie is ACT coach waarbij ACT staat voor acceptence commitment therapy. ACT is een op mindfulness gebaseerde manier van leren denken. Het toepassen van ACT zorgt voor een betere waarneming van je gedachten. Je kunt hierdoor denkpatronen leren herkennen zodat je beter in staat bent helpende en niet helpende gedachten van elkaar te onderscheiden. Je bent je gedachten niet, je hèbt ze. Je innerlijke criticus steelt hierdoor niet langer de show en verdwijnt naar de achtergrond. Ook leer je dankzij ACT dat zelfkritiek ook maar een mening is en beoefen je mildheid voor jezelf. Doe je mee?

Ga naar http://www.compassiechallenge.nl/ om je in te schrijven voor deze GRATIS challenge.

Ik ben heel benieuwd hoe jij met het thema loslaten van de (innerlijke) criticus omgaat. Wat zijn jouw tips om los te laten? En welke eigenschappen van de innerlijke criticus herken je bij jezelf en/of bij anderen? Hoe ga jij er mee om?